 |
|
|
|||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||||||||
|
|
 |
|
|
||||||||
|
Op deze pagina informatie en foto’s mbt het nachtvliegen aan boord van Hr.Ms. Karel Doorman. Het nachtvliegen bracht extra problemen en gevaar met zich mee en maakte verschillende aanpassingen voor bemanning en materieel met zich mee. Alles geschiedde in het donker met weinig rood licht en ook alle signalen werden uitgevoerd met zaklampen met verschillende kleuren. Groot nadeel was dat er geen algemeen overzicht op het vliegdek was zoals overdag. Ook werd de zesde en laatste remkabel weg gehaald, zodat er meer ruimte kwam voor een eventuele doorstart. Een ieder ingedeeld bij werkzaamheden op het vliegdek moest een uur voor aanvang vliegrol aan dek zijn, zodat de ogen aan het duister konden wennen. Er zijn helaas ook niet veel opnames van het nachtvliegen. Op deze pagina enkele opnames en verdere informatie.
Foto Arie Haan via Trivizier.
Foto ontvangen van Roel van Hoorn.
Foto en tekst ontvangen van Jaap de Moor. Waar diende die bril op de helm voor? Niet tegen de zon, voor dat doel werd een Navy type Ray Ban verstrekt. De eeuwige Bernhard-bril. Het enige doel van de rubber bril was om voorafgaande aan een nachtvlucht te voorkomen dat je nachtblind werd wanneer er weer op witte lampen werd overgegaan in de briefingroom ten behoeve van de achterblijvende rest. De brillen gingen op commando op. Alles 's nachts gebeurde met rood licht. Om een beetje warm binnen te kunnen zitten zat de LSO, om in geval van een plotselinge onvoorziene landing, goed te kunnen zien uren lang met deze bril op in de briefingroom! Om de bril altijd bij de hand te hebben zat hij dus gewoon met elastiek om de helm vast. Om goed op een navigatiekaart te kunnen kijken had je dan een sneaky wit dimbaar lichtje aan een flexibel armpje, alleen te gebruiken door de tweede vlieger. Iemand had eens een heel mooie emergency-checklist ontworpen, gekoppeld aan de normale checklist. Om extra aan te geven welk deel emergency was, werd dat deel in rood afgedrukt. Rood is per slot gevaar. Geen enkel probleem werd er ondervonden, tot dat er voor het eerst 's nachts mee werd gewerkt. De gehele emergency tekst bleek onleesbaar in de rood licht omgeving! Tijdens nachtvluchten droeg je een heuse revolver met een vervaarlijk ogende kogelband kruislings over de borst met - naar ik meen – 12 mm lichtkogels. Rood uiteraard. Alle voorgaande carrier vliegtuigen waren een-motorig. Een motorstoring en je lag in zee. Lichtkogels zouden dan kunnen helpen ter opsporing. Maar wij hadden voor het eerst twee motoren en zouden dus niet (direct) de zee in hoeven in geval van storing! Als echt mooist en vooral meest nuttig attribuut droegen we aan het rechter onderbeen een enorm Rambo-Rimboe-knive. Compleet met bloedgleuf en zaagkartels! Omdat onze taak uitsluitend boven zee lag vond ik dat nogal opmerkelijk. Desgevraagd heeft niemand me ooit het nut er van kunnen uitleggen. Onderstaande tekst en tekening ontvangen van M.H. Verschuren. Driemaal is Scheepsrecht TOEN DE COMMANDANT VAN DE MARINELUCHTVAARTDIENST, KAPITEIN TER ZEE VLIEGER L.C. KUIKEN, BIJ VLIEGTUIGSQUADRON 860, GESTATIONEERD OP DE KOOI J, AAN EEN AANTAL, VLI EGERS HET NACHT-UIL-INSIGNE UITREIKTE, WERD EEN GOEDE MLD-GEWOONTE IN ERE HERSTELD. OM VOOR DE NACHTUIL IN AANMERKING TE KOMEN DIENT DE VLIEGER ZICH TE KWALIFICEREN IN HET NACHTVLIEGEN VANAF EEN SCHIP. DE GESCHIEDENIS VAN DEZE NACHTUILEN GAAT VOOR ONZE MLD-ERS TERUG TOT IN DE TWEEDE WERELDOORLOG DE MAG-SCHEPEN Het was bij datzelfde VSQ 860, dat tegen het einde van de 2e wereldoorlog de eerste uiltjes uitgereikt werden. Vele jongeren onder ons zullen het niet weten, maar reeds gedurende de laatste oorlog waren vliegtuigen van 860 'gestationeerd op kleine vliegkampschepen, de zogenaamde "MAC-schepen" (Merchant Aircraft Carriers = tankers en vrachtschepen voorzien van een vliegdek(je) en een kleine werkplaats). De taak van deze schepen en haar vliegtuigen (Swordfishes) was primair de onderzeebootbestrijding. Er werd dan ook dag en nacht gevlogen. Het is dan ook in deze tijd, dat de uiltjes - naar Amerikaans voorbeeld -voor het eerst aan de nachtvliegers werden uitgereikt. In feite was 860 dus het eerst Nederlandse carrier-squadron. Met de beëindiging van de tweede wereldoorlog verdwenen de MAC-schepen en daarmee ook de nachtuiltjes DE KAREL DOORMAN In 1962 zien we de uiltjes weer opduiken aan boord van Hr.Ms. Karel Doorman waar toen, vooral met de S2A -de Tracker- het nachtvliegbedrijf intensief werd beoefend.
|
In datzélfde jaar werden ook de eerste uilen uitgereikt aan helicoptervliegers, alhoewel het toen specifieke werk voor de helicopters -het nachtdippen- eerst in 1964 goed op dreef kwam. Met de verkoop van Hr.Ms. Karel Doorman in 1968 brak het tweede nachtuil-loze tijdperk aan. Echter met de komst van de fregatten met helicopters aan boord heeft het uitreiken van de uiltjes weer zijn intrede gedaan. De opleiding wordt gegeven bij het “moedersquadron” VSQ 860.
