 |
|
|
|||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||||||||
|
|
 |
|
|
||||||||
|
Op deze pagina anekdotes en verhalen betreffende de vliegdienst aan boord van de Doorman. Ook voor uw verhaal is hier nog plaats genoeg.
Ingezonden stuk 1. Radio Caroline. “Attentie, opstekers en aardappelpitters melden op het NBCD pleintje! Uit!” Gelukkig ben je te hoog in rang, dus die tijd heb je gehad dat je daar aan mee moet doen. Degene die niet lacht is de officier vliegdienst. Een ieder wordt verzocht de briefing room te verlaten behalve die flight leader. Men beweert dat ze iemand hebben horen schreeuwen en dat het te horen was tot in het waaigat en Walhalla, het slaapverblijf van de onderofficieren voor in de punt. Na de reis vliegen de squadrons af naar MVK Valkenburg voordat Hr.Ms. Karel Doorman zijn thuishaven Den Helder binnenloopt. De vliegtuigen formeren op na lancering voor een laatste fly past over MOTHER voor ze koers zetten naar home plate, strak in formatie en dan klinkt over de radio door de ether en scheepsomroep zodat de hele wereld hoort: “Hier spreekt de commandant, ik dank u allen voor de prima samenwerking, nog vele veilige vluchten en happy landings en namens de bemanning van Hr.Ms. Karel Doorman en mij, deze keer geen gedicht maar een plaatje. Nummer 1 van de top 10 “I can get no satisfaction” van de Rolling Stones”. De mensen op het strand bij Scheveningen hebben nooit begrepen waarom een formatie vliegtuigen zo raar en ongecontroleerd door de lucht vlogen. Ferry Gonggrijp
Afblazen aan boord van de Tracker. Wat door de rangen heen voor iedereen een lastig moment is, is het niet langer kunnen uitstellen van het 'afblazen' tijdens een 4 of 5 uur durende vlucht. Onder de voorrand van de stoelen in de Tracker zit een trechtertje met daar aan een rubberen slang, de 'relieve tube' , die uitmondt onder de romp in vier kleine openingen. Daar gebruik van maken, in een overall gekleed, met een onder en boven rits, was niet een groot probleem, er werd alleen bescheiden weggekeken door de collega. Anders was het wanneer er in dompelpak, 'immersion suit' , werd gevlogen. Stevige drukknopen moesten eerst worden los gemaakt. Daar onder zat een rubberen 'tuit', in elkaar gedraaid en ombonden met een koordje om het waterdicht te doen zijn. Dat alles moest los en vrijgemaakt worden. Het vissen naar het bewuste lichaamsdeel nam dan een aanvang, bemoeilijkt door het dragen van lang- KM-verstrekking- jaeger ondergoed onder het pak. Alles was gericht op survival na een ditching in het koude zeewater van de 'Western Approaches'. Als de nood aan de man kwam moest je tijdig met deze handelingen beginnen, voor het te laat was. Het kon gebeuren dat na het voltooien van het ritueel er bij contact met de trechter niets kwam. In dat geval zat je met een dilemma. Een veel gestelde vraag in het begin van de ruimtevaart was hoe de heren naar het toilet gingen. Als die vraag hier gesteld zou worden, zou het antwoord zijn: "NIET dus". Ik weet slechts van één geval waarbij een waarnemer, gekleed in dompelpak, een uur na de start een aanval van diarree niet kon weerstaan. De gevolgen waren ernstig voor Jan. Het had ook een voordeel, al was het middel erger dan de kwaal. Het was vaak vliegrol van één uur 's middags tot één uur 's nachts. Als er dan 's nachts was opgeland mochten de bemanningen bij uitzondering in de longroom verschijnen, gekleed in dompelpak, om aan het welverdiende bier te gaan. De bovenhelft van het pak werd dan, ter koeling, uitgedaan. Zo stonden er dan halve Michelin mannen met bretellen over de jaeger schouders. Menig scheeps officier, met al een paar biertjes op, kon dan de verleiding niet weerstaan om de rubber seal ter hoogte van het middel van de MLD'er naar achteren te trekken en er een pul bier in te gieten! Lol! Het voordeel van Jan's voormeld ongeluk was dat de bierlucht die uit zijn dompelpak kwam daar door geheel verdwenen was!
Crash Seahawk 111. Zojuist weer uw webside bezocht en kunnen zien dat het geheel aan foto's behoorlijk is uitgebreid. Als aanvulling zou ik het volgende nog willen vertellen n.a.v. de foto van de gecrashte Seahawk sidenr. 111. Een ander verhaal was het verlies van de Seahawk sidenr. 126. Omdat er in de hangaars onvoldoende ruimte was werd er ook onderhoud gedaan op het vliegdek. Er werd onderhoud verricht aan het remsysteem van deze kist en dat gebeurde op het vliegdek. Zoals bekend werden de kisten over het vliegdek verplaatst door z.g. deckparty's, een groep matrozen onder leiding van een kwartiermeester zorgden daarvoor. Wij als vliegtuigmakers assisteerden daar wel bij ondermeer door bij de 'brakes' te gaan zitten in de cockpit. m.v.g. Gerard Oukes (AOOTDV b.d.)
Memories. Geachte heer. Omdat ik al weken ingesneeuwd ben, zat ik een beetje op mijn pc te zoeken. Ik hoop dat u het niet gek vindt dat ik - een dame van 90 jaar oud - reageer op een foto die ik aantrof met betrekking tot Hr.Ms. Karel Doorman.
Staand op het vliegdek van Hr.Ms. Karel Doorman, in het midden hoofd vliegdienst P. van Waart en links van hem met verrekijker zijn rechterhand A. Bruinsma en rechts van hem de chirurg Kuiters. Het oude hart sprong een beetje op toen ik tot mijn grote vreugde de foto zag met daarop mijn jeugdliefde P. van Waart. Naast hem staat A.Bruinsma, die ik ook goed heb gekent en verder de chirurg. Ze staan met z’n drieen op het dek. Deze laatste is inmiddels helaas overleden, heb ik uit de krant vernomen. P. van Waart en ik ontmoetten elkaar in 1938. Vaak heb ik nog terug gedacht aan die onbezorgde en romantische tijd die wij samen hebben beleefd. Hij was in opleiding op het marine vliegkamp De MOK aan de Mokbaai op Texel, waar ik ook nog een keer op bezoek ben geweest.
In augustus moest hij helaas naar Soerabaya. Hij vroeg mij om over twee jaar na te komen, want eerder mochten wij niet trouwen. Ik was net 19 jaar oud en twee jaar leek mij een eeuwigheid en ik schrok daarvan en zei dat ik dat nog niet wist. Hij was zeer teleurgesteld. Van Waart was was trouwens in 1948 commandant in Tandjong Priok, want daar kwam mijn broer, ook militair, hem tegen. Verder heb ik ook goed gekend J. de Ridder, boezemvriend van Van Waart. Deze zwaaide af als schout-bij-nacht, heb ik gevonden. Die heeft trouwens heel akelige opdrachten moeten uitvoeren want zijn rits met onderscheidingen liegt er niet om. De zuster van A. Bruinsma was getrouwd met de tweelingbroer G. van Waart van mijn jeugdliefde P. van Waart.
Nu weet ik dus weer een beetje hoe het hem verder vergaan is. En dat vind ik erg prettig. Ik hoop dat u het niet erg vindt dat ik dit allemaal schrijf. Het is een beetje een meisjesboek. Maar je eerste liefde vergeet je nu eenmaal niet. Dankzij u heb ik een aangename verrassing gehad, die mij weer eens terug deed denken aan de oude tijden toen alles nog betrrekkelijk eenvoudig was. Met vriendelijk groet (van een zeer oude dame).
H |
